Welkom op de pagina van Gigi en Muis
Zowel Gigi als Muis hebben onlangs beide een ongeluk gehad, maar ze hebben het wonder boven wonder beide overleefd! We wonen aan een erg drukke weg en wisten altijd wel dat het risicovol was om onze katten de weg over te laten steken.
In Hilversum zijn we één van onze katten, Toby, al kwijtgeraakt door een aanrijding. Toch wilden we Muis en Gigi niet binnen houden.
In augustus werd er 's nachts om 1 uur op ons raam geklopt en aangebeld. Gigi was de weg aan het oversteken en werd opgemerkt door een oplettende automobilist. Haar bekken was gebroken op drie plekken en ze moest minimaal drie weken in een bench. Eén grote ramp: miauwen en krabben tot ze er zelf moe van werd. Uiteindelijk heeft ze 5 weken opgesloten gezeten, maar met zeer goed resultaat: Ze is weer een hartstikke lenige poes.
Een paar weken later ging mijn vriend 's ochtends de deur uit. Muis was erg blij toen ze hem zag en stak zonder te kijken de weg over. Met een aanrijding als gevolg. Het zag er zeer slecht uit: Haar rechteroog hing half los, was helemaal rood en er kwam bloed uit haar bekje. Ze ademde erg zwaar, dus we waren ervan overtuigd dat haar laatste uur geslagen had. De dierenarts zei dat ze misschien een klaplong had en dat de eerste 24 uur kritiek waren. De volgende dag kregen we te horen dat er, afgezien van het oog, niets aan de hand was met Muis! Geen klaplong; ze had alleen bloed in haar longen gekregen. Ze mocht weer mee naar huis!
Voor Muis was het even wennen in huis; ze kan nog maar met één oog zien. Gigi baalde ondertussen dat zij niet naar buiten mocht, omdat Muis dat ook even niet mocht. Na flinke discussies over wel of niet naar buiten (mijn vriend wilde echt niet nog een keer een aanrijding zien, maar ik vond het zielig om ze binnen te houden)
hebben we een visnet over ons tuintje gehangen. Muis en Gigi kunnen nu wel naar buiten, maar meer dan een frisse neus halen is het natuurlijk niet. Ik ben erg benieuwd of ze dit in de lente nog zullen accepteren. Stiekem hoop ik dat ze zullen ontsnappen, maar ik moet wel eerlijk toegeven dat ik meer rust heb nu mijn poesies de weg niet meer oversteken.
Gerbrig van Brug, 10 december 2008